Η Άρτεμις Μπλατσή άφησε την Αθήνα για τη Στρώμη, στις παρυφές της Γκιώνας, και έφερε την Οικοψυχολογία, τη μελέτη της σύνδεσης του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, στη Φωκίδα.
Άρτεμις Μπλατσή κλείνει πέντε χρόνια στη Στρώμη, ένα μικρό, ορεινό χωριό στις παρυφές της Γκιώνας. Όλα ξεκίνησαν όταν ένιωσε το βουνό να την καλεί, μετά την απώλεια του πατέρα της. «Το μέρος με μάγεψε, με θεράπευσε και έκανε κάτι μέσα μου να μετακινηθεί», μου είπε για την πρώτη της επίσκεψη στον τόπο που σε λίγο καιρό θα έκανε σπίτι της.
Στους ρυθμούς της Στρώμης, λοιπόν, η Άρτεμις όχι μόνο βρήκε ξανά το νόημα της ζωής, με αυτάρκεια και προσαρμοστικότητα, αλλά έκανε και μια μεγάλη επαγγελματική αλλαγή. Η ζωή εκεί της έδειξε ότι μπορεί να συνδυάσει την αγάπη για τη φύση με την ψυχοθεραπεία. Εκπαιδεύτηκε στην Οικοψυχολογία, το πεδίο που μελετά τη σύνδεση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον και τους τρόπους με τους οποίους οι εμπειρίες στη φύση μπορούν να συνδυαστούν με την ψυχοθεραπεία για να υποστηρίξουν την προσωπική ανάπτυξη, και εκτός από τις online ατομικές συνεδρίες που προσφέρει, διοργανώνει στην Οίτη ομαδικά retreats. Επίσης, άνοιξε και έναν χώρο για παροχή ψυχοθεραπείας στο χωριό Πολύδροσο της Φωκίδας, κάτι που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό για την αξιοβίωτη ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.
Μια σημαντική αλλαγή για την περιοχή είναι ότι πλέον όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι έρχονται στα χωριά, π.χ. στον Αθανάσιο Διάκο, στο Οινοχώρι, στην Παύλιανη, στο Πολύδροσο, στο Σερνικάκι, στην Καλοσκοπή. Νέοι που έκαναν κι αυτοί την προσωπική τους τομή, επέλεξαν μια διαφορετική ζωή και δημιουργούν στον τόπο. Δεν είμαστε πολλοί και συχνά οι αποστάσεις δεν μας βοηθούν, όμως υπάρχουμε, βρισκόμαστε, αλληλοϋποστηριζόμαστε και ελπίζουμε να αποτελέσουμε μαγιά για μια νέα κοινωνία.
Είμαι λοιπόν στο χωριό εδώ και πέντε χρόνια, με την ομορφιά και τις δυσκολίες του, με τις αλλαγές που μας δίνουν ελπίδα αλλά και εκείνες που μας προβληματίζουν, και θέλω να είμαι εδώ για πολλά χρόνια ακόμα. Το βουνό μού έδωσε εσωτερική δύναμη, καθαρότητα αντίληψης και μια καινούργια κατεύθυνση στη ζωή, μαζί με μια βαθιά ηρεμία πνεύματος. Το ότι ζω στα βουνά το θεωρώ το μεγαλύτερο επίτευγμα και τη μεγαλύτερη τύχη στη ζωή μου. Εύχομαι όσοι άνθρωποι το ονειρεύονται, να το καταφέρουν – με επίγνωση ότι έχει δυσκολίες, απαιτεί βαθιά προσωπική αλλαγή και ευοδώνεται όταν πλησιάζεις τον κόσμο αυτόν με σεβασμό, χωρίς αλαζονεία και χωρίς αντιλήψεις για εύκολο πλουτισμό μέσα από την καταστροφή. Γιατί όπως στα βουνά γεννιέται το νερό που πίνουμε, ίσως γεννιέται και η ελπίδα που χρειαζόμαστε για το μέλλον. Γι’ αυτό αξίζει να επιστρέφουμε σε αυτά και να τα προστατεύουμε».
Πηγή: lifo.gr