Ήταν κάποτε μια κοιλάδα που ανάσαινε σαν ζωντανός οργανισμός. Τα χωράφια της ήταν το δέρμα της, τα δέντρα οι φλέβες της, και το ποτάμι που τη διέσχιζε η καρδιά της, που χτυπούσε αδιάκοπα με τον ρυθμό του νερού. Εκεί μεγάλωσα∙ παιδί μέσα στον κόρφο της, βαφτισμένος στον ήλιο της και μυημένος στα μυστικά του βάλτου, των καρπών και του χορταριού.
Ώσπου μια μέρα, οι μηχανές ήρθαν σαν στρατός από σιδερένια θηρία. Έσκαψαν βαθιά, ξερίζωσαν, κατέστρεψαν∙ και το σώμα της κοιλάδας κόπηκε, κλείστηκε, φυλακίστηκε πίσω από ένα τείχος χώματος. Τα νερά του Μόρνου υψώθηκαν, και ό,τι υπήρξε κάποτε παράδεισος, πνίγηκε στη σιωπή μιας λίμνης.
Όμως ο τόπος δεν χάθηκε∙ απλώς μεταμορφώθηκε. Η μνήμη του ξαναγεννήθηκε μέσα μου, σαν δέντρο που ανθίζει σε αθέατο έδαφος. Κι έτσι, κάθε φορά που κοιτώ τη φωτογραφία του, δεν βλέπω μόνο το παρελθόν∙ ακούω τη φωνή του, που μου θυμίζει πως οι παράδεισοι δεν χάνονται ποτέ. Μονάχα αλλάζουν θέση: από τη γη στην καρδιά…
creator.ai