
Έξω από το ξενοδοχείο, η μέρα ακροβατούσε ανάμεσα στο φως και στο γυαλί. Οι μαρμάρινες πλάκες έμοιαζαν με βελούδινη παγίδα, συγκρατώντας τη σιωπή της πόλης που περνούσε από πίσω, βιαστική, αδιάφορη.
Εκείνη στεκόταν ακίνητη, με το μαύρο φόρεμα να αγκαλιάζει το σώμα της σαν υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το βλέμμα της, στραμμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο, δεν ακολουθούσε τους περαστικούς· αναζητούσε κάτι άλλο – ίσως μια απάντηση, ίσως μια αφορμή να κινηθεί.
Πίσω της, το φως του πολυελαίου έσταζε χρυσάδα πάνω στο τζάμι, λες και προσπαθούσε να την καλέσει μέσα, σε έναν κόσμο από καθρέφτες και ψευδαισθήσεις. Όμως εκείνη έμενε έξω, στο κατώφλι, μισό βήμα από την απόφαση.
Και τότε, χωρίς κανείς να το προσέξει, χαμογέλασε. Ήταν το χαμόγελο που προδίδει πως το ταξίδι έχει ήδη αρχίσει, ακόμα κι αν τα πόδια δεν έχουν κινηθεί.
creator.ai