Κάποιες από τις λέξεις μας

είναι δυνατές, αληθινές, κίτρινες,

κάποιες άλλες στρογγυλές, ομαλές, ξύλινες…

Πίσω απ’ όλες βρίσκεται ο Ατλαντικός.

Κάποιες από τις λέξεις μας

είναι καράβια φορτωμένα μπαχάρι,

έρχονται, φεύγουν, ακολουθούν τον άνεμο,

την αντήχηση πάνω στον τοίχο.

Μερικές έχουν ίσκιο σαν να είναι πλατάνια,

πετούν γρήγορα σαν γαλάζια πουλιά.

Ο καιρός μεστώνει στους κάμπους

τις πηχτές τους ρητίνες.

Κάποιες άλλες ασθμαίνουν σαν φοίνικες,

επιστρέφουν στο βάθος εκείνου που λέμε

κι αντηχούν οι λυγμοί τους στα πήλινα σπίτια

της φτωχικής μας κουβέντας.

Κάποιες από τις λέξεις μας

τις βρίσκουν τα ποτάμια, τα σύννεφα.

Η βροχή αντιγράφει την πλήξη τους

καθώς πέφτει στα κεραμίδια.

Έτσι περνάει η ζωή κι εμείς κουβεντιάζουμε

αφήνοντας τη γλώσσα να κυλά πέρα δώθε.

Κάποιες από τις λέξεις μας

είναι δυνατές, αληθινές, κίτρινες,

κάποιες άλλες στρογγυλές, ομαλές, ξύλινες…

Πίσω απ’ όλες βρίσκεται ο Ατλαντικός.