– Αγάπη μου, το πρωινό είναι έτοιμο!
Πετάγεσαι από το κρεβάτι, και ακολουθείς το γλυκό άρωμα του καφέ, των αυγών και του τραγανού μπέικον. Μπαίνεις στην κουζίνα, παίρνεις λίγο μπέικον, πίνεις μια γουλιά καφέ.
Ξαφνικά, συνειδητοποιείς πως… δεν είσαι παντρεμένος. Ζεις μόνος.
Όμως μια άλλη, πιο ισχυρή σκέψη προσπαθεί να σπρώξει αυτή τη διαπίστωση στα άδυτα του μυαλού σου. Αισθάνεσαι όμορφα — σχεδόν ευτυχισμένος — και θέλεις να πιστέψεις πως όλα αυτά είναι αλήθεια. Και τα καταφέρνεις.
Είναι σαν όνειρο. Και δεν σε πειράζει. Θέλεις να το ζήσεις.
Ξάφνου, μπαίνει στην κουζίνα μια αιθέρια ύπαρξη. Με ένα πλατύ χαμόγελο σου χαρίζει μια μελιστάλαχτη «καλημέρα» και πλησιάζει να σε φιλήσει. Τρέμεις. Δεν μπορείς να προφέρεις λέξη. Εκείνη ακουμπά τα χείλη της στα δικά σου. Οι γλώσσες σας ενώνονται.
Και τότε την αναγνωρίζεις. Είναι η Έλενα.
Οι φωνητικές σου χορδές λύνονται. Οι φθόγγοι που βγαίνουν σχηματίζουν μια τρεμάμενη λέξη:
– Έλενα μου…
Η Έλενα. Ο μεγάλος σου έρωτας στα γυμνασιακά χρόνια. Ο ανεκπλήρωτος πόθος σου. Το κορίτσι των ονείρων σου – αν και, ειρωνικά, δεν την είδες ποτέ σε όνειρο. Όχι μέχρι σήμερα. Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που χάθηκε ξαφνικά από τη ζωή σου. Χωρίς καμία προειδοποίηση σταμάτησε να έρχεται στο σχολείο. Ένας καθηγητής είπε αργότερα πως εκείνη και η οικογένειά της μετανάστευσαν στην Αμερική.
Είχες προλάβει μόνο να γευτείς το φιλί της. Ένα βράδυ, σε ένα πάρτι, στο μισοσκόταδο του δωματίου του Σόλωνα. Παίζατε μπουκάλα. Η τύχη τη γύρισε σε εσένα. Αυτή ήταν η Έλενα. Αυτό το φιλί.
– Ξύπνα, Νίκο. Το τηλέφωνό σου χτυπά.
Η φωνή της μητέρας σου σ’ επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Ανοίγεις τα μάτια, σηκώνεσαι, απαντάς.
– Νίκο, τα έμαθες; Η Έλενα… Η παλιά μας συμμαθήτρια. Ήταν, λέει, επιβάτης στο αεροπλάνο που έπεσε πριν λίγο στην Αιθιοπία…
Η φωνή του Σόλωνα σβήνει στο βάθος.
Κρατάς το ακουστικό για λίγο ακόμη. Δεν μιλάς.
Το βλέμμα σου είναι χαμένο. Όχι στον τοίχο, μα κάπου πιο βαθιά.
Εκεί που ένα φιλί από τα παλιά ξαναζωντάνεψε, μόνο και μόνο για να αποχαιρετήσει.
Πόνημα δημιουργικής γραφής
Κ Μ