Υπάρχουμε εμείς οι αφελείς, οι ονειροπαρμένοι, αυτοί που έζησαν και ταξίδεψαν σε άλλους τόπους, αυτοί που πήραν παραδείγματα ζωής από αξιόλογους ανθρώπους που τους έμαθαν να δουλεύουν κάνοντας το καλύτερο δυνατό και να περιμένουν την όποια ανταμοιβή ως απότοκο της αγάπης που επενδύουν σε αυτό που κάνουν.
Στην Ελλαδίτσα μας δεν θα δείτε πολλούς τέτοιους να κυκλοφορούν με Ferrari, να αράζουν το σκάφος τους έξω από την Ψαρού, να πιάνουν πρώτα τραπέζια πίστα στα μαγαζιά που τραγουδάει ο Ρέμος ή ο Μαζωνάκης. Είτε γιατροί, είτε επιστήμονες, είτε μηχανικοί, είτε τορναδόροι ή ηλεκτρολόγοι, παραμένουμε πεισματικά “κυρ-Παντελήδες”, άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για την οικογένειά τους και διαθέτουν μια “Προτεσταντική” ηθική, όσον αφορά την επίδειξη του όποιου πλούτου συγκέντρωσαν, με τη δουλειά τους και το σεβασμό τους στους κανόνες.
Δεν γνωρίζουμε πολιτικούς, Δημάρχους ή κομματικούς παράγοντες και τις πιο πολλές φορές δεν τους χρειαζόμαστε, απλούστατα γιατί τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας μάθαμε ότι το να “τρουπώσουμε” σε μια δημόσια θεσούλα ΔΕΝ είναι όνειρο, είναι συμβιβασμός, εκτός αν το σχέδιο περιλαμβάνει και μίζες και ρεμούλες.
Πληρώνουμε τους φόρους και τις εισφορές μας, δεν χρωστάμε στο Δημόσιο ούτε σε άλλους ανθρώπους, απλώνουμε τα ποδάρια μας μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα και θέλουμε να δούμε τα χρήματα που δίνουμε αγόγγυστα, να πιάνουν τόπο, με σχολεία, νοσοκομεία, καλή άμυνα, περίθαλψη, εκπαίδευση και υποδομές.
Δεν ζηλεύουμε αυτούς που τα κατάφεραν καλύτερα από εμάς, αν και αυτοί αγωνίστηκαν στον ίδιο στίβο και με τους ίδιους κανόνες, και αν παρεμβαίνουμε στα Κοινά με αυτά που λέμε ή γράφουμε, δεν το κάνουμε από τυφλή κομματική εξάρτηση, αλλά για να αλλάξουν κάποια πράγματα προς αυτό που θεωρούμε “καλύτερο”. Φυσικά και υποστηρίζουμε ένα κόμμα και μία ιδεολογία, αλλά προτεραιότητα πάντα έχει η Πατρίδα μας και μπορούμε να αλλάξουμε τις πολιτικές μας συμπάθειες αν βρούμε κάτι καλύτερο, δεν είμαστε μετρημένα κουκιά.
Κυρίως, έχουμε προσφέρει σε αυτό τον τόπο και δεν περιμένουμε κανένα Κράτος να μας φροντίσει σκορπώντας χρήματα που δεν δώσαμε και δεν έχει. Αντίθετα, προσφέρουμε ιδέες και προτάσεις, όσο μπορεί ο καθένας μας.
Με λίγα λόγια είμαστε μια σιωπηρή ομάδα που δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από ένα ευνομούμενο Κράτος με Αξίες, Ιστορικές ρίζες και αναπτυξιακή πορεία για ΟΛΟΥΣ μας, ό,τι δηλαδή θέλουμε και για τις φαμίλιες μας.
Και τι εισπράττουμε, εδώ και 45 χρόνια, συντροφάκια;
Εισπράττουμε μια κακομαθημένη Κοινωνία, που είχε μάθει να ζει παρασιτικά με χρήματα που δανειζόμασταν, με επιδόματα, με ρεμούλες και απάτες, με εκβιασμούς αν δεν γινόταν το δικό της, και με την μόνιμη απειλή ότι “δεν μας νοιάζει η εξυγίανση, αν θίξεις την τσέπη μας, τότε ας γίνουν Σουλτάνα Όλα, θα ψηφίσουμε ακόμα και τον Ερντογάν”. Και αυτό τον βούρκο ηθών και πρακτικών έμαθαν να τον αποκαλούν “Κοινωνικό Κράτος” και να θεοποιούν εκείνους τους πολιτικούς που μας οδήγησαν στα σκατά, στη μετριοκρατία και στο θεσμικό ρουσφέτι, αλλά και εκείνους που υπόσχονται συνέχιση αυτού του μοτίβου.
Βέβαια, το να θεωρούμε τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες ως παράδεισους αξιοκρατίας, είναι εξίσου αφελές και ανόητο, έχω παραδείγματα να σας πω, από βιώματά μου στην Αγγλετέρα, τις ΗΠΑ, τη Σκανδιναβία και άλλες “αξιοκρατικές” χώρες, που αποδεικνύουν ότι κι αυτοί τα ίδια σκατά είναι, αλλά ρε σύντροφοι εδώ το κακό παράγινε!
Και αντί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να βρούμε ποια είναι εκείνα τα δομικά στοιχεία της Κοινωνίας μας που έχουν καταρρεύσει και δεν λειτουργούν, με αποτέλεσμα να σκοτωνόμαστε σε δυστυχήματα, να καιγόμαστε, να πνιγόμαστε, να πληρώνουμε πρόστιμα στους Ευρωπαίους, να μένουν τα παιδιά μας εντελώς αμόρφωτα, μεταμφιέζουμε τα μικροσυμφέροντά μας σε “ιερή αγανάκτηση” και ξεσπάμε σε κάθε Μητσοτάκη, απαιτώντας μέσα σε 6 χρόνια να έχει αλλάξει ΟΛΑ όσα μας έκαναν βόθρο εδώ και μισό αιώνα, αλλά ταυτόχρονα ΧΩΡΙΣ να θίξει κανένα από τα προνόμια που είχαμε μάθει να απολαμβάνουμε με δανεικά.
Ίσως οι εκλογές θα έπρεπε να γίνονται με κάποιο τρόπο, όχι για να εκλέγουμε τους πολιτικούς που θα κυβερνήσουν αυτό τον τόπο, αλλά τους πολίτες που θα τον κατοικούν.
Βράσε ρύζι…..
Κώστας Κάπος