Θα μιλήσω για ένα περιστατικό βαρύ, δύσκολο και με συνέπειες πολλαπλές.
Για έναν νέο άνδρα που εκσφενδονίστηκε από τη μηχανή την οποία οδηγούσε και προσγειώθηκε πάνω σ’ ένα φορτηγό.
Για έναν νέο άνθρωπο που μπορεί, μετά από πολλαπλές επεμβάσεις, να μην περπατήσει ποτέ ξανά και για την οικογένειά του, που παλεύει κυριολεκτικά να ανταποκριθεί σε όλα όσα απαιτεί η σοβαρή κατάσταση της υγείας του.
Γιατί οι γονείς του 23χρονου ανήκουν στην κατηγορία εκείνη των συνανθρώπων μας που πίστευαν πως η ιδιωτική ασφάλιση, η κάθε είδους και μορφής ιδιωτική ασφάλιση, αποτελεί ένα πρόσθετο οικονομικό βάρος, μια πολυτέλεια τρόπον τινά, που είναι και «επισφαλής, αφού θυμάσαι τι έγινε με την Ασπίδα…».
Ένας μήνας έχει περάσει από την ημέρα του τροχαίου. Ένας μήνας μαρτυρικός, αφού τα μέλη της οικογένειας έχουν βιώσει επί 15 ημέρες την αγωνία έξω από την πόρτα των χειρουργείων και της εντατικής και τις επόμενες 15 διερωτώμενοι πώς και πού θα βρουν τις τρεις έως έξι χιλιάδες ευρώ μηνιαίως και για τους έξι τουλάχιστον επόμενους μήνες που κοστίζει ένα αποτελεσματικό κέντρο αποκατάστασης.
Σε αυτόν τον έναν μήνα, η μητέρα πήρε άδεια άνευ αποδοχών για να βρίσκεται κοντά στο παιδί της και ο αρκετά μικρότερος δεύτερος γιος αναγκαστικά ζει μεταξύ γιαγιάς και θείας (ευτυχώς που υπάρχουν και μπορούν).
Όπως αντιλαμβάνεστε το εισόδημα της οικογένειας δεν επαρκεί για αποκλειστικό νοσηλευτή ή νοσηλεύτρια, οπότε η μητέρα εκτελεί τα καθήκοντα αυτά νυχθημερόν, επιφορτισμένη με όλη τη σχετική ψυχική και σωματική κούραση.
Φαντάζομαι πως εάν σήμερα, μ’ έναν μαγικό τρόπο, μπορούσε κάποιος να τους προτείνει ένα ασφαλιστήριο υγείας για τον τραυματία ή έστω ένα ασφαλιστήριο προσωπικού ατυχήματος, δεν θα εξέφραζαν τις ίδιες πεποιθήσεις.
Δεν υπάρχουν, δυστυχώς, μαγικοί τρόποι. Υπάρχει μόνον η σκληρή πραγματικότητα, που καλούνται να αντιμετωπίσουν, μια πραγματικότητα που το πιθανότερο είναι να κλονίσει την ίδια την υπόσταση της οικογένειας, αφού η μακροχρόνια νοσηλεία αποκατάστασης του 23χρονου μπορεί να απαιτήσει ακόμη και την πώληση του σπιτιού τους. Κι αυτό είναι κάτι που μπορεί κανείς να το καταπιεί πιο εύκολα, εάν το παιδί τελικώς καταφέρει να περπατήσει και να επανακτήσει την αυτονομία του. Εάν όμως όχι, εάν δεν, τότε οι αλλαγές, η φροντίδα, οι καθημερινές ανάγκες θα απαιτήσουν μακροχρόνια παρουσία και οικονομική υποστήριξη, πολύ πέρα και πάνω από το ευτελές ποσό της αναπηρικής σύνταξης, που προβλέπει η κοινωνική πρόνοια.
Περιγράφω μια μέση ελληνική οικογένεια. Μια οικογένεια που ζει σε μία χώρα όπου τα σοβαρά τροχαία είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Μια χώρα στην οποία η αποκατάσταση είναι ακριβή και οι υποδομές για τα άτομα με αναπηρία σε πρωτόγονο στάδιο. Αφιλόξενο. Μια μέση ελληνική οικογένεια, στην οποία εάν συμβεί κάτι ανάλογο, θα χρειαστεί είτε να προχωρήσει σε μεγάλες θυσίες είτε να επικαλεστεί την καλοσύνη των ξένων για να το διαχειριστεί.
Μια οικογένεια, η οποία χρειάζεται πολύ περισσότερο από όσο φαντάζεται τις καλύψεις, τις παροχές και τις αποζημιώσεις του κλάδου μας. Γιατί η ασφάλιση είναι η μόνη οδός για τους μη έχοντες και μη κατέχοντες. Η μόνη.
Μαρίνα Δρακάτου/ιδιωτική ασφάλιση