ΗΓΕΣΙΑ. Ο ρόλος μόνο δεν φτάνει, κε Τράμπ
Η πρωτόγνωρη συμπεριφορά του Τράμπ στον Ζελένσκι, εκτιμώ ότι σε λίγα χρόνια θα ενταχθεί στην ύλη πανεπιστημίων και σχολών πολιτικής επιστήμης και διπλωματίας, στα σχετικά με την ηγεσία εδάφια. Και βέβαια με τον τίτλο «Τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει ένας ηγέτης, ή Πώς ΔΕΝ είναι η ηγεσία». Το ΔΕΝ θα έχει προκύψει από τις δυσμενείς συνέπειες που θα έχουν σωρευθεί για τις ΗΠΑ υπό την Προεδρία του Τραμπ. Όπως πολύ καλά αναλύει το τελευταίο Economist, η Αμερική θα χάσει από την πολιτική του περισσότερα από όσα θα κερδίσει.
Αυτή η αλαζονεία στην συμπεριφορά του, όχι μόνο προς τον Ζελένσκι, επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά ρηχό άνθρωπο που τη μόνη δυνατότητα να ασκήσει ηγεσία την αντλεί από την ισχύ με την οποία έρχεται ο ρόλος του. Ο Τράμπ αισθάνεται ανίκητος, όχι γιατί διαθέτει καμιά προσωπικότητα ή ευφυία ή ακτινοβολία, απλά γιατί είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Κλασική διδασκαλία στα μαθήματα ηγεσίας, είναι ότι οι συμπεριφορές και οι αρχές του Ηγέτη πρέπει να είναι χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του, και ο ρόλος που κατέχει ο ηγέτης είναι το μέσο για να αναδειχθούν και να εφαρμοστούν. Όσοι «ντύθηκαν» ένα ηγετικό ρόλο που όμως δεν είχαν την προσωπικότητα να τον υπηρετήσουν, απέτυχαν. Άλλες φορές γρήγορα και άλλες δυστυχώς με τεράστιο κόστος.
Και για να μην ξεχνάμε, ο Γολιάθ, ανίκητος και τρομερός, έπεσε από την σφεντόνα του μικρού Δαυίδ. Η πίστη στον σκοπό της ελευθερίας από τους Φιλισταίους ήταν η δύναμη που όπλισε το χέρι του Δαυίδ. Κάτι σαν τον Ζελένσκι!
Μίνος Μωυσής