ΤΑ ΒΑΡΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗΣ ΖΥΓΑΡΙΑΣ
Η υπόθεση των Τεμπών, αναδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας τον πόλεμο που μαίνεται ανάμεσα στους πολίτες (τους και “κυρ-Παντελήδες” αποκαλούμενους) που περιμένουν να υπάρξει κάθαρση στον βόθρο που αποκαλείται “Κράτος” και διακονείται από τους κομματικούς συνδικαλιστές που το λυμαίνονται εδώ και 50 χρόνια και τους εκπροσώπους του βρωμερού αυτού κρατισμού, που αρνούνται κάθε έλεγχο, κάθε αξιολόγηση και παλεύουν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν τα άνομα κεκτημένα τους.
Και η μεν Κυβέρνηση έχει επιδείξει εξαιρετική ατολμία, γιατί θα μπορούσε εδώ και χρόνια να φέρει μεγάλες αλλαγές και τομές στη Δημόσια διοίκηση, ανεξάρτητα από το Ποινικό σκέλος του δυστυχήματος, η δε Αντιπολίτευση, κωφεύει και εθελοτυφλεί απέναντι στις πραγματικές αιτίες ενός τέτοιου τραγικού γεγονότος, προστατεύοντας όλα τα σκουπίδια που έχουν πνίξει το Δημόσιο και επιρρίπτοντας όλες τις ευθύνες στους πολιτικούς προϊσταμένους τους, οι οποίοι ούτε χειριστές του συστήματος είναι, ούτε ειδικοί για να αποφανθούν τι πήγε στραβά.
Και επειδή στην Ελλάδα συνήθως μετά από αμέτρητες οδύνες, το όρος τίκτει μυν, η ουσία της δικαιοσύνης θα θαφτεί για άλλη μία φορά κάτω από χιλιάδες αιτήματα, ενστάσεις, αιτήσεις εξαιρέσεως και αντικρουόμενες απόψεις αναρμοδίων και οι τιμωρίες θα είναι χάδι για όλους τους εμπλεκόμενους.
Έτσι, η Κυβέρνηση θα επιχαίρει γιατί αποδόθηκε δικαιοσύνη και αποδείχθηκαν οι παπάντζες της Αντιπολίτευσης, η Αντιπολίτευση θα προσπαθεί να πείσει το λαό ότι οι δικαστές ήταν “πουλημένοι” και όργανα του “Κούλη” και όλοι εμείς θα έχουμε προσφιλές θέμα για να κατηγορήσουμε ο ένας τον άλλο.
Όπως ίσως έχετε καταλάβει, παρόλο του ότι θα μπορούσα να εκφέρω σοβαρή άποψη στο τεχνικό σκέλος, μια και έχω ασχοληθεί με έρευνα και δημοσιεύσεις εδώ και πολλά χρόνια στο θέμα των αναφλέξεων και της ενέργειας, αρνούμαι πλέον να το πράξω, απλούστατα γιατί θα είναι σα να προσπαθούσα να διδάξω Επικούρεια Φιλοσοφία σε ένα κοπάδι νεροβούβαλων.
Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι τα 57 παιδιά και εργαζόμενοι που σκοτώθηκαν στο δυστύχημα αυτό, θα είναι απλά η “απάντηση” ή η “ρεβάνς” για τους 104 ανθρώπους που κάηκαν ζωντανοί στο Μάτι. Βαρίδια δηλαδή σε μία απάνθρωπη ζυγαριά κάποιων που εκλαμβάνουν τέτοια γεγονότα ως “πολιτικό κόστος” και τίποτα άλλο.
Δεν έχει πια νόημα να σχολιάσουμε τίποτα άλλο, σε μία χώρα που τα “λαϊκά δικαστήρια” έχουν μεγαλύτερη εξουσία από την ίδια τη θεσμική Δικαιοσύνη.
Κώστας Κάπος