*έργο του Φερνάντο Πεσσόα.
Ο πρωταγωνιστής, ένας τραπεζίτης, ισχυρίζεται ότι είναι ο μόνος αληθινός αναρχικός, υποστηρίζοντας ότι με τη συσσώρευση πλούτου και δύναμης, έχει απελευθερωθεί από όλους τους περιορισμούς, επιτυγχάνοντας έτσι τον απόλυτο αναρχικό στόχο. Η λογική του είναι ταυτόχρονα εξοργιστική και συναρπαστική καθιστώντας της πρώτης τάξεως υλικό για φιλοσοφικές συζητήσεις
ένα απόσπασμα,
Είχαμε τελειώσει το δείπνο. Απέναντί μου καθόταν ο φίλος μου ο τραπεζίτης, μέγας έμπορος και ξακουστός κομπιναδόρος. Κάπνιζε σαν να μη σκεφτόταν τίποτα. Η συζήτηση είχε αρχίσει να κολλάει και τελικά νέκρωσε εντελώς. Προσπάθησα καλή τη πίστη να την ξαναρχίσω, κι έτσι άρπαξα την πρώτη ιδεά που έτυχε να μου περάσει από το μυαλό. Στράφηκα χαμογελαστός προς το μέρος του:
«Αλήθεια! Κάποιος μου διηγήθηκε ότι παλιότερα ήσαστε αναρχικός».
«Όχι μόνο ήμουν, αλλά και παραμένω. Απ’ αυτή τη σκοπιά δεν έχω αλλάξει. Είμαι αναρχικός».
«Μα τι μου λέτε τώρα! Εσείς αναρχικός; Από πού κι ως πού αναρχικός; Ίσως να εννοείτε τη λέξη διαφορετικά…»
«Διαφορετικά απ’ ό,τι συνηθίζεται; Όχι, καθόλου. Τη χρησιμοποιώ με τη συνηθισμένη της έννοια».
«Θέλετε λοιπόν να πείτε πως είστε αναρχικός κατά την ίδια έννοια που είναι κι αυτοί στα συνδικάτα; Πως δεν υπάρχει δηλαδή καμιά διαφορά ανάμεσα σ’ εσάς και τους βομβιστές, τους αναρχοσυνδικαλιστές;»
«Όχι, υπάρχει διαφορά… Και βέβαια υπάρχει διαφορά. Μόνο που δεν είναι αυτή που νομίζετε […] Είμαι άλλο τόσο αναρχικός στην πράξη όσο και στη θεωρία. Και μάλιστα περισσότερο, πολύ περισσότερο απ’ αυτούς για τους οποίους μιλήσατε. Το αποδεικνύει ο τρόπος με τον οποίο ζω»…