“Διπλωματία δεν είναι η ανταλλαγή επισκέψεων.” Ανέτρεξα σ’ ένα editorial της αθηΝΕΑς από τον Δεκέμβριο του 2017 με αντικείμενο την επίσκεψη του Recep Tayyip Erdogan στην Αθήνα -κατά την οποία είχε αμφισβητήσει τη συνθήκη της Λωζάνης και το καθεστώς της Δυτικής Θράκης, ενώ εμείς του είχαμε στρώσει κόκκινο χαλί- γιατί φοβάμαι ότι αν ο Τούρκος πρόεδρος επέδειξε τέτοια στάση τότε ως μουσαφίρης, η φιλοξενία που μας επιφυλάσσει τώρα ως οικοδεσπότης θα είναι εξίσου αν όχι παραπάνω προβληματική.
Ο Αλέξης Τσίπρας θα μεταβεί αύριο στην Άγκυρα, όπου θα γίνει δεκτός από τον Τούρκο πρόεδρο. Αναμένεται να ζητήσει την αποκλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, παρά το γεγονός ότι η ρητορική της Άγκυρας παραμένει σταθερά επιθετική, τόσο στο ζήτημα αυτό, όσο και σε ό,τι αφορά την κυπριακή ΑΟΖ αλλά και τους 8 Τούρκους αξιωματικούς, ενώ οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας συνεχίζονται καθημερινά.
Είναι άραγε σε θέση ένας Έλληνας πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, μήνες μόνο πριν τις επόμενες εκλογές που πιθανότατα θα σημάνουν την απομάκρυνσή του από την εξουσία, να επιτύχει οποιοδήποτε πραγματικό, μακροπρόθεσμο όφελος, από έναν Erdogan πανίσχυρο στη χώρα του, αλλά και αναξιόπιστο σε ό,τι αφορά τις συμμαχίες του, με τον οποίο ακόμη και πολύ σημαντικότεροι γεωπολιτικά παίκτες από εμάς δυσκολεύονται αυτή την εποχή να τα βγάλουν πέρα; Φοβάμαι πως όχι. Χάνουμε κάτι να το προσπαθήσουμε; Θα το διαπιστώσουμε λίαν συντόμως.