Έπειτα από μισή ώρα και ενώ είχαμε καθίσει πια στο τραπέζι, με τον εφοπλιστή στο διπλανό, ήλθε να τον χαιρετήσει ο πατέρας του Θόδωρου που μόλις είχε βγει μπροστά μας από το βαρκάκι του, επιστρέφοντας από το ψάρεμα, βρώμικος, ιδρωμένος, με άσπρη φανέλα και κοντό τζιν παντελόνι. Ήλθε κατευθείαν στο τραπέζι μας, πλησίασε τον Καραμανλή, με χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά κι οι δυο, κι έσκυψε να του φιλήσει το χέρι και αυτός. Ο Καραμανλής αυτή τη φορά το κατέβασε αμέσως και με δύναμη. «Τι φιλάς, δεσπότης είμαι;» του είπε και συνέχισε να συζητά μαζί του για ώρα, ρωτώντας τον τι κάνει, πώς πάνε οι δουλειές κ.λπ. Ο εφοπλιστής με τη γυναίκα του κάθονταν ακριβώς δίπλα μας.

Λίγο αργότερα ήλθε να τον χαιρετήσει ένας γνωστός μεγαλοεπιχειρηματίας, μεσήλικας, κομψευόμενος, τυπική φιγούρα της Μυκόνου. Ο Καραμανλής τον χαιρέτησε μεν, αμέσως δε και τον αποχαιρέτησε: «Άντε, γεια σου, δεν θα σε ξαναδούμε, εμείς Κυριακή φεύγουμε». Ήταν μόλις Τρίτη.