Παίζοντας ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο σε μια επαρχία της Αιτωλοακαρνανίας

Η ιστορία του Ινάχου Βάλτου ξεκινά το 1980, όταν παιδιά από το 
ορεινό χωριό των Χαλκιοπούλων αποφασίζουν να φτιάξουν μιαν
 ομάδα για να παίζουν ποδόσφαιρο. Κανείς δεν πίστευε τότε πως
 ένα κλαμπ, που τα πρώτα χρόνια αποτελούνταν από ντόπιους
 μαθητές λυκείου, θα έφτανε στο σημείο να παίζει σήμερα στο
 Α’ Τοπικό πρωτάθλημα, το οποίο μονοπωλούν συνήθως ομάδες
 των μεγάλων πόλεων της Αιτωλοακαρνανίας.

«Όσο περίεργο και να ακούγεται», λέει στο inside story ο πρόεδρος 
της ομάδας Φάνης Μαργαρίτης, ο οποίος συνέβαλε στην
 ανασύνταξη της ομάδας πριν από τέσσερα χρόνια, «το μοναδικό 
σωματείο από την περιοχή που είχε καταφέρει να αναδειχθεί στην 
πρώτη τοπική κατηγορία του νομού ήταν πριν από 15 χρόνια».
 Συναντήσαμε τον κ. Μαργαρίτη στο τελευταίο ματς της σεζόν,
 στο οποίο ο Ίναχος επικράτησε της αντίπαλης ομάδας με σκορ 6-1.

Τα πρώτα χρόνια, η έλλειψη εμπειρίας των ποδοσφαιριστών φαίνονταν
 καθώς αντιμετώπιζαν τις προπονήσεις σαν… περιττές. «Υπήρχαν 
περιπτώσεις παλιότερα που οι ποδοσφαιριστές της ομάδας δεν έκαναν
 καθόλου προπονήσεις στο ενδιάμεσο της εβδομάδας και 
συγκεντρώνονταν όλοι την Κυριακή στον αγώνα», λένε ντόπιοι 
που έζησαν την ομάδα σε όλες τις φάσεις της.

«Για μας στόχος ήταν να δημιουργήσουμε ένα ποδοσφαιρικό τμήμα
 που θα λειτουργούσε κατά τα επαγγελματικά πρότυπα», λέει ο
 κ. Μαργαρίτης. Γι’ αυτόν το λόγο αποκτήθηκαν προπονητές με
 εμπειρία, γυμναστής και εξειδικευμένο staff, όπως ο ειδικός
 προπονητής τερματοφυλάκων. Η πρόοδος ήταν μεγάλη για μια 
τοπική ομάδα και δη του ορεινού Βάλτου. «Παλιότερα ήταν σύνηθες
 το φαινόμενο, ελλείψει κυρίως υποδομών και χρημάτων, ο ίδιος ο 
πρόεδρος της ομάδας να αποτελεί και προπονητή και γυμναστή
 των ποδοσφαιριστών που αγωνίζονταν στο σωματείο», θυμούνται 
παίκτες που βρίσκονται στην ομάδα πολλά χρόνια.

Ωστόσο, οι ορεινές τοπικές ομάδες δεν έχουν τις ίδιες ευκολίες με τις 
αντίστοιχες στα αστικά κέντρα. Είναι αρκετά δύσκολο να βρεθούν
 οι άνθρωποι που θα κάνουν σχεδόν κάθε μέρα 100 χιλιόμετρα για 
να προπονήσουν μιαν ομάδα. Και αν πάλι βρεθούν, «θα πρέπει να
 πληρώσεις πιο πολλά για να τους έχεις μαζί σου, καθώς μόνο τα 
έξοδα για τα μεταφορικά είναι υπερβολικά», όπως παραδέχεται ο
 πρόεδρος. Επιπλέον, «κάθε εβδομάδα αναγκάζεται όλη η ομάδα
 να πηγαίνει στο Αγρίνιο που είναι 50 χιλιόμετρα μακριά προκειμένου
 να κάνει προπονήσεις με τους παίκτες που μένουν εκεί», λέει
 ο κ. Μαργαρίτης, προσθέτοντας πως οι συχνές μετακινήσεις είναι
 μια απαραίτητη θυσία προκειμένου να κρατηθεί όρθιο το σωματείο
 στην κατηγορία που έχει φτάσει.

Στις συγκεκριμένες προπονήσεις βέβαια δεν μπορούν να συμμετέχουν
 τα νεαρότερα μέλη της ομάδας, τα οποία έχουν παράλληλα τα
 μαθήματά τους. Ένας από αυτούς είναι ο Ανδρέας Λαγός, που
 αν και μόλις 16 χρονών αγωνίζεται στην ανδρική ομάδα εδώ και
 δύο χρόνια. Πολλές φορές του είναι δύσκολο να συμμετέχει ακόμη
 και στις προπονήσεις που γίνονται στην έδρα της ομάδας. Επειδή
 μένει σε ένα χωριό που απέχει 20 χιλιόμετρα από το Χαλκιόπουλο
 που είναι το γήπεδο της ομάδας, υπάρχουν μέρες τον χειμώνα, όπως 
μας λέει, που φεύγει από το σπίτι στις 7 το πρωί για να πάρει το
 λεωφορείο για το σχολείο και επιστρέφει στις 9 το βράδυ, καθώς 
μετά τη λήξη του σχολικού ωραρίου πηγαίνει κατευθείαν στην
 προπόνηση της ομάδας. «Πολλές φορές μπορεί να είμαι 
κουρασμένος από τα μαθήματα, όταν όμως πιάνω την μπάλα 
στα πόδια μου όλα περνούν», λέει.

Η απόσταση αποτέλεσε συχνά εμπόδιο στην ποδοσφαιρική ανέλιξη
 των παιδιών της ομάδας. Αρκετά από αυτά έχουν κατά καιρούς
 δοκιμαστεί στις εφηβικές ομάδες του Παναιτωλικού, που 
πρωταγωνιστεί στην Α’ Εθνική του ελληνικού πρωταθλήματος. 
Ενώ πολλά πέρασαν με επιτυχία τα εργομετρικά τεστ και τις 
απαιτητικές προπονήσεις, δεν κατάφεραν να αγωνιστούν στην
 ομάδα επειδή δεν μπορούσαν ακριβώς να μετακινούνται κάθε 
μέρα 100 χιλιόμετρα για να παίξουν ποδόσφαιρο. Σε άλλες εποχές,
 ο Παναιτωλικός παρείχε σε ορισμένους μόνιμη κατοικία στην πόλη,
 ωστόσο σήμερα με τη δυσμενή οικονομική κατάσταση αυτό είναι 
πολύ δύσκολο.

Τα προβλήματα ενός τοπικού σωματείου δεν μένουν εκεί. Είναι
 αρκετά δύσκολο, όπως επισημαίνει ο Φάνης Μαργαρίτης, να 
δημιουργηθεί μια ισχυρή διοίκηση που να μπορεί να βάζει 
χρήματα στην ομάδα. «Δύσκολα κάποιος αφήνει τη δουλειά του 
σήμερα για να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Πρέπει να έχεις 
μια τρέλα μέσα σου για να αφοσιωθείς εντατικά σε αυτό το 
πράγμα», παραδέχεται γελώντας.

Παρά τις δυσκολίες, μαζεύτηκε μια ομάδα οκτώ ατόμων που
 αποφάσισαν να στηρίξουν διοικητικά και οικονομικά τον Ίναχο. 
«Στόχος μας πριν 4 χρόνια», λέει ο πρόεδρος, «ήταν να φτιαχτεί 
από την αρχή μια ομάδα που θα αντιπροσώπευε όλα τα χωριά 
του Βάλτου και όχι μόνο ένα. Με αυτόν τον τρόπο καταφέραμε 
να μπουν τόσο στο διοικητικό όσο και στο ποδοσφαιρικό τμήμα 
άνθρωποι από όλα χωριά της περιοχής, που παλιότερα τύχαινε να 
έχουν τη δική τους ερασιτεχνική ομάδα, που για κάποιους λόγους
 δεν υπάρχει σήμερα».

Οι απαιτήσεις της Α’ Τοπικής κατηγορίας της Αιτωλοακαρνανίας 
είναι πάρα πολύ υψηλές και κοστοβόρες. Τα έξοδα συνολικά της
 ομάδας κατά τη φετινή χρονιά ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο και 
έφτασαν τις 40 χιλιάδες ευρώ. Δεν είναι, ωστόσο, τα περισσότερα
 χρήματα που δαπανήθηκαν φέτος στην εν λόγω κατηγορία καθώς 
υπήρξαν, σύμφωνα με τον κ. Μαργαρίτη, και ομάδες που επένδυσαν
 μέχρι και 70 χιλιάδες ευρώ για να κυνηγήσουν την πρόκριση στη
 Γ’ Εθνική.

Αυτά τα έξοδα έχουν να κάνουν με την αγορά παικτών, προπονητών, 
τα μεταφορικά, το αθλητικό υλικό και τη συντήρηση του γηπέδου, 
το οποίο εδώ και κάποια χρόνια είναι εφοδιασμένο με πλαστικό 
χλοοτάπητα. Το κράτος δεν συμβάλλει στην προσπάθεια, καθώς
 τα τελευταία χρόνια έχει περικόψει τις επιχορηγήσεις στις ομάδες. 
Χαρακτηριστική είναι η σύγκριση των ετών 2015 και 2016. 
Κατά το 2015, σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΓΓΑ, τα 
κονδύλια προς τα τοπικά σωματεία ανήλθαν στα 540.000 ευρώ 
ενώ την επόμενη ακριβώς χρονιά έπεσαν στα 100.000. Όταν 
μάλιστα λάβει κανείς υπόψη το πλήθος των σωματείων, που 
φτάνουν τα 6.000 σε όλη την Ελλάδα, αντιλαμβάνεται πως η
 κρατική επιχορήγηση τελικά ανέρχεται σε κάποιες δεκάδες
 ευρώ για το καθένα, που δεν φτάνουν, όπως μας λένε μέλη 
του Ινάχου, ούτε για τις κάλτσες των παικτών.

Τη φετινή χρονιά τα μοναδικά έσοδα της ομάδας ήταν 3.000 ευρώ
 από τον δήμο και κανένα ευρώ από τις κρατικές υπηρεσίες.
 «Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης με τα προ κρίσης δεδομένα», 
λέει ο κ. Μαργαρίτης. «Η ομάδα είχε φτάσει στο σημείο, παρόλο 
που βρισκόταν σε μικρότερες κατηγορίες, να παίρνει από το κράτος 
μέχρι και 12.000 ευρώ».

Με ποιον, λοιπόν, τρόπο καλύπτονται οι δαπάνες της Α’ κατηγορίας;
 «Τα πιο πολλά χρήματα τα βάζω εγώ ο ίδιος», λέει ο Φάνης
 Μαργαρίτης, ο οποίος διαθέτει μαγαζιά εστίασης στην 
περιοχή, προσθέτοντας πως στην προσπάθεια μπαίνουν και
 τα υπόλοιπα μέλη του διοικητικού συμβουλίου που βάζουν 
όσα χρήματα μπορούν.

Από κει και πέρα, συμπληρωματική πηγή εσόδων είναι οι χορηγίες 
από τις τοπικές επιχειρήσεις. «Εδώ υπάρχει ένα κενό που παρατηρείται
 στις ερασιτεχνικές ομάδες», λέει ο πρόεδρος. «Αυτού του είδους
 τα σωματεία δεν έχουν πάντα τα άτομα από πίσω τα οποία θα
 τρέξουν προκειμένου να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν 
περισσότερες χορηγίες, που θα βοηθήσουν τα ταμεία της ομάδας. Γι’ αυτό και εμείς έχουμε προχωρήσει τόσο στη θέσπιση εισιτηρίου στα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας όσο και στη διοργάνωση κάποιων πολιτιστικών εκδηλώσεων κάθε χρόνο για να βγουν κάποια χρήματα».

Ένα από τα κύρια έξοδα μιας ομάδας που θέλει να πρωταγωνιστήσει 
στην πρώτη ερασιτεχνική κατηγορία είναι η αγορά ποδοσφαιριστών
. «Εμείς ακριβώς επειδή δεν είχαμε εμπειρία σ’ αυτό το επίπεδο
 αποφασίσαμε να επενδύσουμε σε παίκτες οι οποίοι γνώριζαν
 καλά την κατηγορία». Αυτός ήταν και ο λόγος που η ομάδα
 στηρίχτηκε κατά κύριο λόγο σε μη ντόπιους ποδοσφαιριστές, 
αγοράζοντας συνολικά 13 παίκτες παίκτες με τη μορφή μεταγραφής.

Ένας απ αυτούς ήταν ο Στέφανος Φραγκούλης, ο οποίος φέτος 
αναδείχθηκε στους κορυφαίους παίκτες της ομάδας, σημειώνοντας 
συνολικά 13 γκολ στο πρωτάθλημα. «Ας μην κρυβόμαστε, όλοι
 εμείς οι παίκτες που φτάνουμε ως μεταγραφή παίρνουμε κάποια
 χρήματα για να μετακινηθούμε», παραδέχεται στην κουβέντα που
 κάνουμε μετά το τέλος του τελευταίου αγώνα της χρονιάς.
 «Ωστόσο δεν είναι αρκετά ώστε να μπορείς να πεις ότι ζεις 
από το ποδόσφαιρο», σημειώνει. Και πράγματι οι πιο πολλοί από 
τους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στα ερασιτεχνικά 
πρωταθλήματα δεν παίρνουν παραπάνω από λίγες χιλιάδες ευρώ.

Ο Φραγκούλης ξεκίνησε να πατά στους αγωνιστικούς χώρους 
ήδη από τα 6 του χρόνια. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να έχει 
προτάσεις από ομάδες Β’ και Γ’ Εθνικής, όπως η Παναχαΐκή,
 ωστόσο οι σπουδές του δεν του επέτρεψαν να ασχοληθεί μόνιμα 
με το ποδόσφαιρο. Πλέον έχει στο Αγρίνιο ένα ασφαλιστικό 
γραφείο μαζί με τον αδερφό του. «Δεν είναι εύκολο για κάποιον
 να ασχολείται με το ποδόσφαιρο. Καταρχάς για να παίξεις πρέπει
 ουσιαστικά να αφήνεις πίσω τη δουλειά σου, από την οποία ζεις»,
 μας λέει. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν κανείς πρέπει να
 μετακινείται 2 και 3 φορές την εβδομάδα προκειμένου να κάνει
 προπονήσεις. «Όταν είσαι ερασιτέχνης πρέπει να τα σκέφτεσαι όλα».

Αρκετές φορές μάλιστα ελλοχεύει και ο κίνδυνος ενός τραυματισμού, που για έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή κοστίζει. O Στέλιος Ζαχαράκης, παίκτης της ομάδας, πέρασε έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό πριν από δύο χρόνια. Στο πρώτο φιλικό της χρονιάς χτύπησε και έπαθε ρήξη χιαστών και μηνίσκου. «Τραυματίστηκα στις 28 Αυγούστου και πάτησα πάλι το πόδι μου στις 4 Νοεμβρίου. Όλο αυτό το διάστημα δεν μπορούσα να δουλέψω», μας λέει. «Πλέον φοβάμαι πολύ να ξαναμπώ στους αγωνιστικούς χώρους μήπως πάθω πάλι κάποιον τραυματισμό γιατί μπορεί παλιότερα, που ήμουν μικρότερος, να μην είχα τόσες ευθύνες, πλέον πρέπει να ζήσω εγώ τον εαυτό μου», καταλήγει.

Το χειρότερο για έναν ερασιτέχνη πάντως, σύμφωνα με τον Στέφανο Φραγκούλη, είναι να παίξει σε μια ομάδα και στο τέλος να μην πάρει τα χρήματα για τα οποία είχε συμφωνήσει. «Μου έχει συμβεί και είναι πολύ άσχημο. Ευτυχώς, ο Ίναχος Βάλτου είναι μια αξιόπιστη ομάδα και αυτό ακούγεται και παραέξω». Η φήμη είναι πολύ σημαντική στη δουλειά τους καθώς, όπως μας επισημαίνει, οι ομάδες που δεν είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους είναι πλέον γνωστές. Για να αποφευχθούν, ωστόσο, τέτοιες παρεξηγήσεις, ο ίδιος, όπως μας εκμυστηρεύτηκε, έχει κάποια συγκεκριμένα στάνταρ τα οποία αν δεν μπορεί να του τα ικανοποιήσει μια ομάδα τότε δεν την επιλέγει. «Εγώ παραδείγματος χάριν στη συμφωνία που έκανα με τον Ίναχο Βάλτου ζήτησα τα μισά χρήματα ως προκαταβολή στην αρχή της χρονιάς. Άλλοι επιλέγουν να τα παίρνουν κάθε μήνα ή στο τέλος της χρονιάς», προσθέτει ο Στέφανος Φραγκούλης, καταλήγοντας πως υπάρχουν ομάδες στην Αιτωλοακαρνανία που έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν.