Κράτος, εκκλησία και ιδιώτες σε πόλεμο με τον πρώην εμίρη του Κατάρ

Η ορεινή δυτική Ζάκυνθος κατοικείται από ανθρώπους που βγάζουν τα προς το ζην πηγαίνοντας για δουλειά στις δημοφιλείς παραλίες του νησιού στον Λαγανά και τα άλλα μέρη της ανατολικής Ζακύνθου. Στο δυτικό τμήμα του νησιού δεν υπάρχουν ευκαιρίες για βιοπορισμό. Οι ντόπιοι δεν έχουν κέρδος από τις φυσικές ομορφιές του τόπου τους.

Πάνω από αυτό το κομμάτι του νησιού πετούσε συχνά ο πρώην εμίρης του Κατάρ Χαμάντ μπιν Καλίφα μπιν Χαμάντ μπιν Αμπντουλάχ μπιν Γιασίμ μπιν Μοχάμεντ αλ Τάνι (αυτό είναι το πλήρες όνομά του). Γεννημένος το 1952, κυβέρνησε τη μικροσκοπική του χώρα, που είναι η πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή φυσικού αερίου, από το 1995 έως το 2013. Μέχρι να παραδώσει την εξουσία στον τέταρτο γιο του, άλλαξε την όψη της χώρας του (σ.σ. ο ίδιος πήρε την εξουσία ανατρέποντας τον πατέρα του και παγώνοντας τους λογαριασμούς του).

Ο Χαμάντ μπιν Καλίφα αλ Τάνι έχει πολλές αδυναμίες. Μία από αυτές είναι η λατρεία του για το Ιόνιο. Έτσι, όταν εγκατέλειψε την εξουσία αναζήτησε μεριές στις οποίες θα μπορούσε να τοποθετήσει ένα μέρος της μεγάλης περιουσίας του. Και μπορεί να μην είναι σίγουρο ότι οι επενδύσεις στην Οξυά (ένα νησάκι που αγοράστηκε πριν από τη Ζάκυνθο), τη Ζάκυνθο και ένα ξενοδοχείο στην Κέρκυρα θα του αποφέρουν μεγάλα οφέλη, το βέβαιο όμως είναι ότι αυτός και η κόρη του –που τον συνόδευε στην επιλογή των ακινήτων– αγάπησαν τους απότομους γκρεμούς του Ιονίου και τις καταπράσινες πλαγιές του. Ο Μπιν Καλίφα Αλ Τάνι ηθελε εκτός των άλλων, αγοράζοντας γη στο αγαπημένο του μέρος, να κάνει το χατίρι και της κόρης του, που ονειρευόταν να δημιουργήσει ένα νησί καλλιτεχνών στα ήσυχα νερά της ελληνικής θάλασσας.

Έτσι την άνοιξη του 2013 οι άνθρωποι του πρώην εμίρη άρχισαν να ιδρύουν τη μία εταιρεία πίσω από την άλλη στην Αθήνα, με πρώτη την Pimara SA. Για την υλοποίηση των επενδύσεών του σε ακίνητα, ο πρώην εμίρης επέλεξε έναν Έλληνα υπήκοο, συριακής καταγωγής, τον Τζαμάλ Ζ., που είχε βοηθήσει πολλούς Έλληνες να επενδύσουν στη Μέση Ανατολή και αρκετούς Άραβες να επενδύσουν στην Ελλάδα. Ο Tζαμάλ Ζ. δραστηριοποιούνταν και δραστηριοποιείται σε κάθε είδους εμπόριο, από τα ακίνητα μέχρι τα καλλυντικά.

Εκτός από τον Ελληνοσύριο επιχειρηματία, ο πρώην εμίρης χρησιμοποιεί και δύο αδέλφια από τον Λίβανο, την Τζουμάνα Μπ. και τον Κρίστιαν Κ., που στην Ελλάδα κάνουν αγορές με άλλα εταιρικά σχήματα σε καλές περιοχές, όπως στο Καλό Λειβάδι της Μυκόνου, στην πλατεία Θεάτρου και στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας (Ευριπίδου και Διπλάρη). Οι ίδιοι λένε ότι οι αγορές αυτές είναι “προσωπικές” τους, όμως το inside story είναι σε θέση να γνωρίζει ότι αποτελεί πάγια πολιτική των Αράβων ηγεμόνων να μην δείχνουν στους υπηκόους τους ότι τοποθετούν χρήματα στο εξωτερικό, καθώς αυτοί αναρωτιούνται γιατί τα χρήματα δεν επενδύονται στο ίδιο το Κατάρ. Ανάμεσα στα ακίνητα που αγοράζει ο πρώην εμίρης είναι και μια οικία στην Εκάλη, που αγοράζεται στο όνομα κυπριακής εταιρείας η οποία όμως είναι 100% θυγατρική της κρατικής εταιρείας του Κατάρ Αλ Ραγιάν, όπως οι εταιρείες που αγοράζουν τη Ζάκυνθο και την Οξυά.

Στο Ιόνιο οι άνθρωποι του πρώην εμίρη αντιμετωπίζουν τις πρώτες δυσκολίες όταν διαπιστώνουν ότι έχουν πληρώσει τον διάσημο αρχιτέκτονα Στέλιο Αγιοστρατίτη για να κτίσει σε ένα νησί, την Οξυά, που πιθανά δεν μπορεί να κτιστεί. Οι Καταριανοί πληρώνουν 400.000 ευρώ στον αρχιτέκτονα, ο οποίος βλέπει την ανάπτυξη ενός “νησιού τέχνης”, όπως θέλει η κόρη του πρώην εμίρη, ως ευκαιρία για να φτιάξει κάτι μεγάλο. Μόνο που ο δασάρχης Κεφαλλονιάς έχει διαφορετική γνώμη, και γι’ αυτό κοινοποιεί στον πρωθυπουργό Σαμαρά λίγο πριν το ταξίδι του στο Κατάρ την άποψη ότι στην Οξυά δεν μπορούν να κτισθούν παρά ελάχιστα μέτρα, καθώς το νησάκι είναι χαρακτηρισμένο.

Ενώ η υπόθεση της Οξυάς έχει “κολλήσει” και οδεύει στα δικαστήρια με πρωτοβουλία του κ. Αγιοστρατίτη, ο πρώην εμίρης αγοράζει στη Ζάκυνθο μία νέα ιδιοκτησία, που έμελλε να του στοιχίσει πολύ περισσότερα σε χρήμα και πονοκεφάλους. Πρόκειται για 15.000 στρέμματα στα βορειοδυτικά του νησιού. Η έκταση είχε παραχωρηθεί το 1783 από τους Ενετούς στην οικογένεια Φλαμπουριάρη, με έναν τίτλο γραμμένο στην ενετική διάλεκτο, κάτι που συνέβη σε πολλές άλλες μεγάλες ιδιοκτησίες του νησιού. Επρόκειτο για την τελευταία μεγάλη ιδιοκτησία του νησιού που είχε μείνει στα χέρια του παλιού της ιδιοκτήτη. Ο υπογράφων έχει συναντηθεί τουλάχιστον 10 φορές με τον πωλητή της έκτασης, έναν ευγενή και χαμηλών τόνων άνθρωπο. Ο Γιώργος Χάρος, όπως ονομάζεται, είχε έναν φίλο που γνώριζε τους ανθρώπους από το Κατάρ, επειδή τους συντηρούσε τα σκάφη. Όταν τον ρώτησα γιατί πούλησε μια τέτοια περιουσία σε αυτήν την ηλικία, αφού είναι πάνω από 70 ετών χωρίς παιδιά, με κοίταξε με απορία και με ρώτησε εντελώς ειλικρινά: «Τι έπρεπε δηλαδή να κάνω, να το πάρω μαζί μου τώρα που βρήκα έναν αγοραστή;».

Ο κ. Χάρος έχει τον βενετσιάνικο τίτλο του 1783 που του άφησε η θεία του όταν πέθανε. Ο τίτλος αυτός είναι νομικά ισχυρός. Ένα μεγάλο μέρος εξάλλου των ιδιοκτησιών στη Ζάκυνθο στηρίζεται σε παρόμοιους τίτλους. Όμως, δεν είναι καθαρός. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι μέσα στο οικόπεδο υπάρχουν ιδιοκτησίες ανθρώπων που την νέμονται και πιθανά έχουν γίνει και κύριοι με χρησικτησία, καθώς και δρόμοι, τους οποίους κατασκεύασαν αρχικά οι δήμοι σαν αντιπυρικές ζώνες, στη συνέχεια τους ασφαλτόστρωσαν και πλέον τους θεωρούν ιδιοκτησία τους, χωρίς να τους έχουν απαλλοτριώσει (οι δασικοί δρόμοι δεν απαλλοτριώνονται, ενώ είναι απαραίτητο για τους κοινοτικούς). Στην εικόνα μπαίνει και η εκκλησία της Ζακύνθου, η οποία θεωρεί ότι τρία από τα 15.000 στρέμματα του οικοπέδου της ανήκουν (αν και δηλώνει στην εφορία μόνο μερικές εκατοντάδες).

Σύμφωνα με μαρτυρίες ντόπιων, ο πρώην εμίρης του Κατάρ και η κόρη του πέταξαν πάρα πολλές φορές πάνω από την έκταση του Χάρου μέχρι να αποφασίσουν να προχωρήσουν. Επειδή η έκταση ήταν μεγάλη, ήθελαν να περιφραχτεί με πασσάλους από τον ιδιοκτήτη της, καθώς η περίφραξη ενός οικοπέδου είναι η πρώτη πράξη νομής του ιδιοκτήτη του. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν έφτασε η ώρα να μετρηθεί το οικόπεδο, ο τοπογράφος αντί να το αποτυπώσει με τους δρόμους και τις ιδιοκτησίες που υπήρχαν μέσα, βασίστηκε σε ένα παλαιότερο τοπογραφικό του 2006, που δεν τα περιλάμβανε. Η αλήθεια είναι ότι ένα κανονικό τοπογραφικό θα έπαιρνε πολλούς μήνες για να φτιαχτεί, αλλά ο πρώην εμίρης είχε βάλει προθεσμία σε προσύμφωνο στον πωλητή, με την οποία “πίεζε” όλους τους παράγοντες της συναλλαγής να ολοκληρωθεί αυτή σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Διαφορετικά, τους είχε πει, θα ακυρωνόταν η μεταβίβαση.

Τον Μάιο του 2014 γίνεται τελικά η μεταβίβαση. Και τότε ξεκινούν οι αντιδράσεις και εμφανίζονται οι διεκδικητές, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ενοχλήσει ποτέ τον κ. Χάρο. «Χωρίς τη μεταβίβαση», λέει πηγή κοντά στην αγοράστρια εταιρεία, «δεν θα είχαν τι να ζητήσουν», εννοώντας ότι πολλοί άνθρωποι που είχαν ανάγκη από χρήματα εμφανίσθηκαν προβάλλοντας δικαιώματα. Κάτι που αγνοούν βεβαίως οι περισσότεροι στα Επτάνησα είναι πως ο Χάμαντ Μπίν Καλίφα Αλ Τάνι είναι αυτό που λένε οι Αγγλοσάξωνες “business savy”, δεν τον κοροϊδεύεις δηλαδή εύκολα στις δουλειές. Η αυτοκρατορία του απλώνεται από τον οίκο Versace μέχρι μερικά από τα πιο γνωστά πολυκαταστήματα του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι πληροφορίες τον θέλουν να αρνήθηκε την αγορά του Σκορπιού, επειδή τη βρήκε πολύ ακριβή και να διαπραγματεύθηκε για να “κατέβει” δύο εκατομμύρια η τιμή για την Οξυά που ζητούσε ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, ένας Αυστραλός ελληνικής καταγωγής.

Όπως είχε όμως προηγουμένως συμβεί και με άλλους επιχειρηματίες από τη Μέση Ανατολή, ο Αλ Τάνι –σύμφωνα με δύο διαφορετικές κυβερνητικές πηγές– δεν προσεταιρίστηκε στις κινήσεις του στην Ελλάδα ορισμένα άτομα του “βαθέος” ΠΑΣΟΚ, που είτε δρούσαν επιχειρηματικά, είτε πήραν μεταγραφή στον κρατικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε υπηρεσίες που επηρέαζαν την εξέλιξη της επένδυσης.

Η αφορμή ήταν το νησάκι του Αγίου Ιωάννη στην άκρη της ιδιοκτησίας Φλαμπουριάρη. Για να γίνει η μεταβίβαση του νησιού αυτού έξω από το λιμανάκι του Πόρτο Βρώμη, στη Δυτική Ζάκυνθο, χρειαζόταν άδεια του Πενταγώνου. Ένας αξιωματικός απεφάνθη ότι ήταν το δυτικότερο σημείο της χώρας και είχε στρατηγική σημασία, αλλά και το δυτικότερο να μην ήταν πάλι θα χρειαζόταν άδεια. Το αστείο είναι ότι όλη η Ζάκυνθος –και εκείνοι που έχουν ενστάσεις στη συναλλαγή– παραδέχεται ότι το νησί είναι του Φλαμπουριάρη, παρόλα αυτά η τοπική κτηματική υπηρεσία που έκρινε την υπόθεση ερεύνησε το σύνολο της μεταβιβαζόμενης έκτασης, για να καταλήξει σε συμπέρασμα και για το νησάκι. Το αποτέλεσμα της έρευνας της κας Ζουρμπάνου, πρώην προϊσταμένης της υπηρεσίας, ήταν ότι το δημόσιο δεν έχει δικαιώματα μέσα στην επίδικη έκταση. Όμως, το δεύτερο μέλος της επιτροπής που συστάθηκε για να κρίνει το ζήτημα, διαφώνησε με το δικό της συμπέρασμα με αποτέλεσμα ακόμα το κράτος να μην έχει ενιαία γνώμη για το αν έχει ή όχι ιδιοκτησία στο επίδικο τμήμα.

Όλοι οι ντόπιοι που έχουν ενστάσεις για το κτήμα του κ. Χάρου συμπαρατάσσονται με τη Μητρόπολη Ζακύνθου και τον πρώην μητροπολίτη Χρυσόστομο τον Β’, που τους προσφέρει νομικές συμβουλές. Αυτός είναι και ο πρώτος που μίλησε στον υπογράφοντα για το θέμα της Ζακύνθου, πριν από δύο χρόνια. Ο δικηγόρος του πρώην μητροπολίτη Διονύσης Γκούσκος μου υπέδειξε τότε το συμβόλαιο, με την επισήμανση ότι «κάτι βρωμάει εδώ». Τότε, τον Αύγουστο του 2014, ο Γκούσκος επέμενε ότι αν και ένα μέρος του κτήματος ανήκε στον πωλητή, η έκταση που εμφανιζόταν να πωλείται ανήκε σε άλλους, μεταξύ των οποίων και η εκκλησία η και άλλοι συγγενείς του κ. Χάρου.

Μερικούς από αυτούς συνάντησα στην Πάτρα και την Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2014, αλλά δεν μου εξεδήλωσαν το παραμικρό ενδιαφέρον για την έκταση, ούτε είχαν ακριβή εικόνα των ορίων της. Στο ίδιο διάστημα έκανα τα δύο πρώτα ταξίδια στη Ζάκυνθο για το θέμα. Στο δεύτερο, ο Χρυσόστομος μου παραχώρησε μία τηλεοπτική συνέντευξη, στην οποία μου είπε ότι είχε καλές σχέσεις με τη θεία του κ. Χάρου και με τον ίδιο τον πωλητή, στον οποίο μάλιστα το 2001 είχε προτείνει να αγοράσει ένα τμήμα του ακινήτου. Ο Γ. Χάρος όμως, τον οποίο συνάντησα και μιλήσαμε για πρώτη φορά αργότερα, μου είπε ότι το τίμημα για το μέρος αυτό του ακινήτου ήταν πολύ μικρό κατά τον ίδιο, μερικά εκατομμύρια δραχμές.

Συνεπώς σε εκείνο το χρονικό σημείο, αυτό που χώριζε τον πρώην δεσπότη και τον πωλητή δεν ήταν η εκτίμηση για την κυριότητα της επίδικης έκτασης, αλλά τα χρήματα.

Η σχέση του Χρυσοστόμου του Β’ με την παραλία του Ναυαγίου δεν είναι καινούρια. Το 1997 η αστυνομία του χωριού Κατοστάρι κοινοποίησε ένα επείγον σήμα στην πολεοδομία του νησιού, σύμφωνα με το οποίο «στη περιοχή Ναυάγιο Ζακύνθου και σε χώρο της ιδιοκτησίας της Μονής Αγίου Γεωργίου των Κρημνών (σ.σ. μοναστήρι που ανήκει στην Μητρόπολη Ζακύνθου), οι ιδιοκτήτες τουριστικού συγκροτήματος […] έχουν προβεί με άδεια της Μονής στην έναρξη εργασιών για την κατασκευή αναψυκτηρίου-εστιατορίου, χωρίς την απαιτούμενη άδεια της υπηρεσίας σας». Την ίδια μέρα, ο Χρυσόστομος ενημερώνει την πολεοδομία και τη δασική υπηρεσία ότι «η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος ενέκρινε την ανέγερση μικρού κτίσματος στην περιοχή “Ναυάγιο”, ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου των Κρημνών, το οποίο αποβλέπει στην πνευματική αναψυχή των προσκυνητών με βασικότερο στόχο τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος χώρου από επίδοξους καταπατητές και τον περιορισμό, λόγω παρουσίας ανθρώπων, των διαφόρων άνομων δραστηριοτήτων, που ως γνωστόν συντελούνται στην περιοχή».

Δεν είναι σαφές το ποιες παράνομες δραστηριότητες συντελούνταν στην περιοχή. Σαφές είναι ότι το «Ναυάγιο» ονομάσθηκε έτσι από ένα τσιγαράδικο που ξέβρασε στην πασίγνωστη παραλία η θάλασσα όταν το ελληνικό πλήρωμά του επιχειρούσε να υφαρπάξει ένα λαθραίο φορτίο τσιγάρων από την ιταλική μαφία. Το φορτίο πλημμύρισε την παραλία και τη θάλασσα, το πλήρωμα συνελήφθη και το μόνο που απέμεινε στους Ζακυνθινούς ήταν το κουφάρι του λαθρεμπορικού. Ο Χρυσόστομος μάλλον δεν εννοούσε τέτοιες δραστηριότητες, αν και είναι συχνές στην απόκρημνη αυτή πλευρά της Ζακύνθου. Σε κάθε περίπτωση, το δασαρχείο έκρινε αυθαίρετο το αναψυκτήριο και ο συγκεκριμένος δασικός υπάλληλος έχει δεχθεί από τότε πολλές φορές τα ελάχιστα κολακευτικά σχόλια του δεσπότη. Πρόσφατα κατέστη και κατηγορούμενος για τη μεταβίβαση της έκτασης του κ. Χάρου στον πρώην εμίρη του Κατάρ.

Η μικρή αυτή ιστορία αποδεικνύει ωστόσο ότι από τότε η εκκλησία θεωρούσε τη γη γύρω από το ναυάγιο δική της.

Τους καλοκαιρινούς μήνες στήνονται πάγκοι στην άκρη του γκρεμού και πωλούνται μέλι, παστέλια και άλλα προϊόντα που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τη Ζάκυνθο, αλλά έρχονται από μακρινά μέρη της Ελλάδας, ορισμένα και από την Κίνα. Μπροστά σε έναν τέτοιο πάγκο στάθηκε ο Αλ Τάνι με την ακολουθία του το 2013 και αγόρασε πολλά αναμνηστικά, δίνοντας πεντακοσάρικο σε μια φτωχή γυναίκα από ένα κοντινό χωριό. Η αγορά αυτή εξήψε τη φαντασία πολλών ντόπιων, ο καθένας από τους οποίους ονειρευόταν το δικό του εκατομμύριο.

Ο γράφων ρώτησε πολλές φορές τους αγοραστές και τους νομικούς τους παραστάτες γιατί δεν ξεκαθάρισαν τις σχέσεις τους με όσους ισχυρίζονται ότι έχουν ιδιοκτησία μέσα στη γη του κ. Χάρου. Η απάντηση των εκπροσώπων του Κατάρ ήταν ότι, ακόμα και αν υπήρχαν άνθρωποι που είχαν διασφαλίσει δικαιώματα με χρησικτησία, η συνολική τους περιουσία δεν θα ήταν πάνω από 1000 στρέμματα. Αλλά όταν στις αρχές Νοεμβρίου του 2016 πήγα στη Ζάκυνθο σε ένα τρίτο ταξίδι για το θέμα, συνάντησα έξω από το δικαστήριο ορισμένους θυμωμένους ανθρώπους που θεωρούσαν ότι οι Καταριανοί «είχαν έρθει σαν κατακτητές και όχι σαν επενδυτές».

Ένας από αυτούς, ο Γιάννης Μποζίκης από τις Μαριές, επιχειρηματολογούσε –σε αντίθεση με άλλους συγχωριανούς του– με τόση ηρεμία και δομημένα επιχειρήματα, που σε ανάγκαζε να τον ακούσεις. Καθίσαμε με τον Μποζίκη να πιούμε έναν καφέ απέναντι από το δικαστικό μέγαρο της Ζακύνθου και μου εξήγησε ότι ο κ. Χάρος είχε πωλήσει τμήματα γης που είχαν πωληθεί νωρίτερα και είχαν μεταγραφεί στο υποθηκοφυλακείο Ζακύνθου (σ.σ. ο υποθηκοφύλακας παρόλα αυτά δεν διώκεται για τη μεταβίβαση). Η Τζουμάνα Μπ. από την πλευρά της, διευθύνουσα σύμβουλος της αγοράστριας εταιρείας Pimana, λέει ότι ο έλεγχος τίτλων πριν από την αγορά δεν οδήγησε σε άλλον κάτοχο νόμιμου τίτλου μέσα στην επίδικη έκταση πλην του κ. Χάρου. «Όποιος μπορεί να αποδείξει ιδιοκτησία θα αποζημιωθεί, είτε κρατώντας τη γη του είτε με χρήματα», λένε οι εκπρόσωποι του πρώην εμίρη. Μάλιστα ήδη φαίνεται να έχουν υπάρξει κάποιες αποζημιώσεις, μέσω του πωλητή κ. Χάρου, κάτι που επιβεβαιώνεται από εισαγγελικές πηγές που παρατηρούν ότι από τους λογαριασμούς του κ. Χάρου έχουν εκταμιευτεί μεγάλα ποσά χωρίς να είναι εμφανής ο λόγος της εκταμίευσης τους.

Ένας εκπρόσωπος της εταιρείας του Κατάρ συναντήθηκε δύο φορές με τον πρώην δεσπότη Ζακύνθου Χρυσόστομο τον Β’, αν και οι δύο πλευρές το διαψεύδουν. Δεν είναι γνωστό τι συζητήθηκε σε αυτές τις συναντήσεις –μία σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας και μία σε εστιατόριο των Αμπελοκήπων. Αμέσως μετά ωστόσο συνέβησαν τρία πράγματα:

Ο εισαγγελέας υποστηρίζει ότι η συμβολαιογράφος ερμήνευσε τη διαθήκη ως μη όφειλε, διαπράττοντας το αδίκημα της ψευδούς βεβαιώσεως. Αλλά η συμβολαιογράφος έχει περισσότερα χαρτιά στα χέρια της από την ερμηνεία μίας από τις δύο διαθήκες όπως και ένα συμβόλαιο εν ζωή της θείας, που ούτως ή άλλως μεταβίβαζε στον Γ. Χάρο την επίδικη έκταση.

Το ποιος έχει δίκιο θα το διαλευκάνει ο ανακριτής διαφθοράς Δημήτρης Φούκας και η συνάδελφός του Ρέα Κατσιβέλη. Ο κ. Φούκας δεν είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό, καθώς και η προηγούμενη υπόθεση με την οποίαν ασχολήθηκε ήταν απότοκο των ερευνών του βαθέος ελληνικού κράτους, που είχε συνδέσει τις τηλεφωνικές υποκλοπές των Αμερικανών με την απόπειρα δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή (σχέδιο «Πυθία»). Εν ολίγοις ο κ. Φούκας έχει επιδείξει αξιοπρόσεκτη εμβρίθεια σε δικογραφίες που προέρχονται από το βαθύτερο ελληνικό κράτος.

Η έρευνά του δεν θα είναι χωρίς αναταράξεις και για τη βιτρίνα του ελληνικού κράτους. Γιατί αν επιμείνει στην παραπομπή των εκπροσώπων του κράτους του Κατάρ, τότε η οργή της οικογενείας Αλ Τάνι θα ξεσπάσει στους 8.500 Έλληνες που ζουν και εργάζονται στο κράτος του Περσικού κόλπου και τις πολλές ελληνικές εταιρείες που τους εργοδοτούν. Τα “σήματα” έχουν ήδη φθάσει στους Γ. Δραγασάκη, Γ. Σταθάκη, Στ. Πιτσιόρλα, Ν. Κοτζιά και Γ. Κατρούγκαλο. Η κυβέρνηση επιχειρεί και να “σώσει την παρτίδα” με τον ξένο επενδυτή, που ήταν και αρχηγός του κράτους του και να κερδίσει (ξανά) τη μονοεδρική στη Ζάκυνθο, με τον τρόπο που εκείνη αντιλαμβάνεται. Στο τέλος κινδυνεύει να χάσει ένα από τα δύο, ή ίσως και τα δύο.