Η Παναγία είχε ταπεινοφροσύνη. Δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Ήταν απόγονοςτου βασιλιά και προφήτη Δαβίδ που τόση εκτίμηση είχαν γι’ αυτόν οι Ιουδαίοι. Κιόπως θα λέγαμε σήμερα, όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές γι’ αυτήν. Όμως εκείνηπροτίμησε την αφάνεια. Και έμεινε σ’ αυτήν θεληματικά όχι μόνο στις δύσκολεςώρες των δοκιμασιών και του Σταυρού, αλλά και στις ένδοξες στιγμές τηςΑνάστασης και της Πεντηκοστής. Κι αυτό φαίνεται κι από τα ευαγγέλια πουκαμιά αναφορά δεν κάνουν στον ρόλο της στην πρώτη Εκκλησία. Αυτή, τοσημαντικότερο πρόσωπο της ανθρώπινης ιστορίας!…Είναι μια αρετή η ταπεινοφροσύνη που λείπει ίσως περισσότερο από μας πουθεωρούμαστε οι άνθρωποι της Εκκλησίας και συχνά βλέπουμε με κάποιαυπεροψία τους άλλους. Μας αρέσει να μιλάνε για μας και συχνά η αυταρέσκεια«χτυπάει κόκκινο»!… Μας αρέσει ο έπαινος των ανθρώπων, η δημοσιότητα, ταχειροκροτήματα. Και το έχει καταλάβει κι ο σατανάς και φουσκώνει τον εγωισμόμας σαν μπαλόνι κι εμείς καμαρώνουμε για τα πτυχία μας, για τις ικανότητές μας, για τα καλά μας έργα και… για τις αρετές μας! Αλλά γεννιέται το ερώτημα: έναςάνθρωπος που αναζητάει και απολαμβάνει την αναγνώριση του κόσμου, τι έχεινα περιμένει πια από το Θεό που είπε: «επί τίνα επιβλέψω ειμί επί τον ταπεινόνκαι ησύχιον και τρέμοντά μου τους λόγους». Σε ποιόν άλλο να δώσω την χάρημου παρά σε εκείνον που είναι ταπεινός, που κάνει αθόρυβα το καθήκον του καισέβεται και εφαρμόζει το θέλημά μου;Σε μια εποχή γεμάτη έπαρση που καταστρέφει την επι-κοινωνία με τα τείχηπου υψώνει, η ταπεινοφροσύνη ως αυθεντικός τρόπος ύπαρξης αποτελεί τηνμόνο απάντηση!