ΟΡΕΙΝΟΣ

*ήταν Γάλλος αριστοκράτης, συγγραφέας και ένας από τους σημαντικότερους ηθικολόγους της ευρωπαϊκής σκέψης.

Σε περιβάλλοντα εξουσίας, η αποτυχία ενός ρίσκου σπάνια αναγνωρίζεται ως λάθος εκτίμηση. Αντίθετα, βαφτίζεται «αναγκαία θυσία» ή «αστάθμητος παράγοντας». Ο ηγέτης που στερείται της ταπεινότητας (που θεωρείται ως πυλώνα της ηγεσίας) θα χρησιμοποιήσει το ρίσκο ως άλλοθι για την έλλειψη προετοιμασίας του..

χωριό Κάλλιο, παλιό όνομα Βελούχι.

Στην ασφαλιστική αγορά επαναλαμβάνεται συχνά ένα βολικό λάθος: ότι ο κίνδυνος «διορθώνεται» με τιμή. Ότι, αν το ασφάλιστρο είναι σωστό, τότε και η απόφαση είναι σωστή. Αυτή η αντίληψη δεν είναι απλώς λανθασμένη. Είναι επικίνδυνη.

Το pricing είναι υπολογισμός. Το underwriting είναι κρίση. Και τα δύο είναι αναγκαία, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Το pricing βασίζεται σε δεδομένα, μέσους όρους και ιστορικά μοτίβα. Απαντά στο ερώτημα «πόσο κοστίζει» ένας κίνδυνος — αφού αυτός έχει ήδη κριθεί αποδεκτός. Είναι εργαλείο. Δεν αποφασίζει, δεν λογοδοτεί, δεν φέρει ευθύνη. Υπολογίζει.

Το underwriting προηγείται. Απαντά στο πραγματικό ερώτημα: αν αξίζει να αναληφθεί ο κίνδυνος. Εξετάζει όχι μόνο το αντικείμενο της ασφάλισης, αλλά τον άνθρωπο, την οργάνωση, τη συμπεριφορά, το πλαίσιο. Εκεί όπου τα μοντέλα βλέπουν πιθανότητες, το underwriting αναζητά αιτίες και όρια.

Η σύγχυση αρχίζει όταν το underwriting μετατρέπεται σε εφαρμογή τιμοκαταλόγου. Όταν το «ναι» δικαιολογείται επειδή «βγαίνει η τιμή». Τότε δημιουργούνται χαρτοφυλάκια που δείχνουν υγιή στα spreadsheets, αλλά καταρρέουν στη ζημιά. Κακοί κίνδυνοι σωστά τιμολογημένοι παραμένουν κακοί κίνδυνοι.

Υπάρχουν ρίσκα που δεν θεραπεύονται με ασφάλιστρο. Κίνδυνοι με δομικές αδυναμίες, έντονο ηθικό κίνδυνο, ακραία και ασύμμετρη ζημιογόνο δυναμική. Εκεί, η σωστή απόφαση δεν είναι η αύξηση της τιμής, αλλά η άρνηση. Το «όχι» είναι πράξη επαγγελματισμού, όχι αποτυχία πώλησης.

Γι’ αυτό ο underwriter δεν είναι πωλητής. Δεν έχει ως αποστολή τον όγκο, αλλά τη βιωσιμότητα. Δεν προστατεύει μόνο τα αποτελέσματα της χρονιάς, αλλά το κεφάλαιο, τη φήμη και τη συνέχεια της εταιρείας στον χρόνο. Το pricing τον υποστηρίζει. Δεν τον αντικαθιστά.

Η διάκριση είναι απλή και κρίσιμη:

το pricing απαντά στο «πόσο».

το underwriting αποφασίζει το «αν».

Η ασφάλιση δεν εξαφανίζει τον κίνδυνο –αυτό θα ήταν αδύνατο– αλλά αλλάζει τον τρόπο που τον βιώνουμε. Μετατρέπει τον φόβο για το αναπάντεχο σε μια ελεγχόμενη δαπάνη, προσφέροντας το πολυτιμότερο αγαθό της σύγχρονης εποχής: την ηρεμία.

Από τον αναγνώστη και φίλο Νίκο το πιο κάτω σχόλιο σχετικό με την ανάρτηση ΛΟΥΛΟΥΔΕΣ ΚΑΝΑΠΕ!:

Και  ο  πολυς  αριστεροδιανοούμενος Νόαμ Τσόμσκυ  στο  κλαμπ  του  ιλουστρασιον  προαγωγού  ανηλίκων  Επστάϊν  μαζί  με  κάτι  διεστραμμένα  ρεμαλια  της  “υψηλής”  λεγόμενης  κοινωνίας  τύπου  “πρίγκηπα” Ανδρέα  και  Τραμπ , αν  είναι  τα  πράγματα  οπως  τα  λέει  ο  Χωμενιδης !

  Το  άκρον  άωτον  της  ιδεολογικής  υποκρισίας  φίλε  Κώστα .

   Τι  άλλο  θα  δούμε  και  θα  ακούσουμε !   Καλημέρα .

Νίκος

Νίκο ,

Ο γνωστός γλωσσολόγος έχει αρκετές σκοτεινές πλευρές ….

Η στάση του Νόαμ Τσόμσκι απέναντι στο καθεστώς των Ερυθρών Χμερ* στην Καμπότζη (1975-1979) αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία της πολιτικής του πορείας και έχει προκαλέσει έντονες επικρίσεις για “απολογητική” στάση απέναντι σε ένα από τα πιο αιμοσταγή καθεστώτα του 20ού αιώνα.

*Το εξτρεμιστικό «κόκκινο» καθεστώς του μαοϊστή Πολ Ποτ, που έψαχνε να εγκαθιδρύσει μια αγροτική ουτοπία στην Καμπότζη, κυβέρνησε τη χώρα χοντρικά τέσσερα χρόνια (1975-1979), παρά το σύντομο όμως του διαστήματος κατάφερε να αφήσει μια τέτοιας έκτασης θηριωδία και κτηνωδία που ευτυχώς σπάνια έχει ξαναδεί ο πλανήτης. Οι κομμουνιστικές μεταρρυθμίσεις του Πολ Ποτ και η ηθελημένη κάθαρση της κοινωνίας από μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες που δεν χωρούσαν στα ανατριχιαστικά παραληρήματα του δικτάτορα θα άφηναν περισσότερους από 1,7 εκατ. ανθρώπους νεκρούς (σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις). Στην προσπάθεια «εξαγνισμού» της Καμπότζης και της κάθαρσής της από καπιταλιστικά συμφέροντα και ξένες επιρροές, εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να αφήσουν τις αστικές εστίες τους και να μετακομίσουν στην ύπαιθρο ζώντας πια κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Πολιτικοί αντιφρονούντες, διανοούμενοι αλλά και σύσσωμη η μεσαία τάξη εκτελέστηκαν μαζικά κατά εκατοντάδες χιλιάδες, την ίδια ώρα που άλλοι τόσοι πέθαναν από τις κακουχίες, τον λιμό και την εξοντωτική εργασία στη μεταρρυθμισμένη αγροτική οικονομία του Πολ Ποτ. Μέχρι να εισβάλει το Βιετνάμ στην Καμπότζη και να ανατρέψει τους Ερυθρούς Χμερ το 1979, η ζημιά είχε ήδη γίνει και ήταν ανεπανόρθωτη: περισσότερο από το 1/4 του πληθυσμού είχε εξοντωθεί και παραχωθεί σε μαζικούς τάφους που ονομάστηκαν «χωράφια του θανάτου»…