ΟΡΕΙΝΟΣ

η φωτό είναι από το βιβλίο του πρώην κοινοτάρχη Σκούρτων Βαγγέλη Μίχα

Μην ταυτίζεσαι με την πρώτη σκέψη.

Μια αρνητική σκέψη ή ένας φόβος εμφανίζεται στο νου ως «προσβολή» (σαν κάποιος να σου χτυπάει την πόρτα).

• Το Λάθος:

Συνήθως εμείς ανοίγουμε την πόρτα, αρχίζουμε κουβέντα με τη σκέψη (συνδυασμός) και στο τέλος γινόμαστε αιχμάλωτοί της.

• Η Λύση (Νήψη):

Μάθε να παρατηρείς τη σκέψη στην είσοδο, χωρίς να την κρίνεις και χωρίς να ταυτίζεσαι μαζί της. Πες στον εαυτό σου: «Αυτή είναι απλώς μια σκέψη που πέρασε, δεν είμαι εγώ».

Γιατί αυτό είναι «φάρμακο» σήμερα;

Ο Ράμφος τονίζει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι «λογισμοκρατούμενος». Ζούμε μέσα στο άγχος γιατί πιστεύουμε ό,τι μας λέει ο νους μας εκείνη τη στιγμή.

Η Φιλοκαλία* μας διδάσκει την απόσταση:

«Στάσου στην είσοδο της καρδιάς σου και μη δίνεις διαβατήριο σε κάθε λογισμό που θέλει να περάσει».

Αυτή η εσωτερική «απόσταση» δημιουργεί έναν χώρο ελευθερίας. Αντί να αντιδράς σπασμωδικά σε ό,τι σε φοβίζει, αποκτάς την ψυχραιμία να αποφασίσεις εσύ αν θα επιτρέψεις στη σκέψη να γίνει συναίσθημα.

*Η Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Ορθόδοξης χριστιανικής γραμματείας. Πρόκειται για μια ανθολογία κειμένων που γράφτηκαν από τον 4ο έως τον 15ο αιώνα από “νηπτικούς” πατέρες και ασκητές.

Συρακούσες: Με τον αείμνηστο φίλο Γιώργο Ψαρρά

 

 

 

 

 

 

φωτοστιγμιότυπα από τις ομορφιές της Πάρνηθας

Οι λύκοι έχουν κάνει τη ζημιά τους: ο πληθυσμός των ελαφιών έχει φθάσει σε σημείο που να απειλείται το είδος ..

Η λογοτεχνία δεν κατοικεί στις λέξεις· κατοικεί στα κενά τους.

Δεν θεμελιώνεται σε ό,τι διατυπώνεται ρητά, αλλά σε ό,τι υπαινίσσεται. Το γραμμένο είναι το ορατό σώμα· το άγραφο είναι η ψυχή.

Σπουδαίοι συγγραφείς το γνώριζαν καλά. Ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ μίλησε για τη «θεωρία του παγόβουνου»: επτά όγδοα μένουν κάτω από την επιφάνεια. Ο αναγνώστης δεν συγκινείται από την πληροφορία, αλλά από το βάρος όσων δεν ειπώθηκαν. Από εκείνο που υποψιάζεται, που νιώθει, που τελικά συμπληρώνει μόνος του.

Η μεγάλη τέχνη δεν εξηγεί· υποβάλλει. Δεν φωνασκεί· ψιθυρίζει. Το άγραφο δεν είναι έλλειψη, αλλά ένταση. Όπως στο θέατρο του Μπέκετ, όπου η παύση γίνεται γεγονός και το κενό γεμίζει με νόημα που ο θεατής μετουσιώνει με τα δικά του μέτρα και σταθμά.

Το υπονοούμενο είναι εκείνο που ενεργοποιεί τον αναγνώστη. Η λογοτεχνία δεν είναι μονόλογος· είναι συν-δημιουργία. Ο συγγραφέας αφήνει ίχνη — ο αναγνώστης τα ενώνει, και τότε μόνο γεννιέται το νόημα.

Γι’ αυτό και η υπερβολική εξήγηση φτωχαίνει το κείμενο. Όταν όλα λέγονται, τίποτε δεν απομένει να ανακαλυφθεί. Η αναζήτηση και το μυστήριο εξατμίζονται — και μαζί τους η συγκίνηση της ανακάλυψης του μικρού «θησαυρού».

Στην πραγματικότητα, η λογοτεχνία είναι τέχνη εμπιστοσύνης. Ο συγγραφέας εμπιστεύεται ότι ο αναγνώστης θα άκρο πίσω από τις λέξεις. Κι ο αναγνώστης εμπιστεύεται ότι το ανείπωτο έχει βάθος.

Εκεί, στο ανείπωτο, γεννιέται η αλήθεια.

Όχι στο εμφανές της πρότασης — αλλά στο υπονοούμενο που ο συγγραφέας άφησε να αιωρείται.

ΚΜ